Grandioos cornelisfeest op de Nederlandse ambassade in Stockholm

Op 24 mei 2001 vertrokken Lourdes Boasman, René Hasper en ondergetekende naar Stockholm omdat de Nederlandse ambassade aldaar een happening organiseerde rond Cornelis. Zweedse en Nederlandse artiesten zouden werk van de Meester vertolken op de binnenplaats van het ambassadegebouw..
De reis verliep vlekkeloos en in ons hotelletje aangekomen troffen we daar Ibo Bakker, die de avond ervoor aangekomen was. Hij is muzikant/troubadour en in het Theaterstuk “De Troubadour van IJmuiden” één van de begeleidende musici en in dit geval uitverkoren om Jules Croiset te begeleiden tijdens het optreden bij de ambassade. Hij had die dag in de oude stad van Stockholm op straat staan spelen (o.a. Nederlandse liedjes van Cornelis) en net genoeg geld verdiend om de trein terug naar het hotel te kunnen betalen.
Met z’n vieren gingen we weer terug naar het centrum, want we hadden een afspraak met leden van het Zweedse Genootschap (Sällskapet) bij de vertrekplaats van het veerpontje naar Djurgården, een eiland met veel vertier, musea en horeca. Per-Albin Hansson (sekretaris) en Mats Forsberg (webmaster) stonden al op ons te wachten en aan de overkant troffen we AnnChristin Wennerström, beter bekend als Ann Katarin uit de liedjes. Zij werkt in het Cornelis museum. Het werd een gezellige avond. Na het eten bezochten we nog enkele horecagelegenheden, Ibo speelde en zong in Zum Franciskaner, waar we allemaal 10 kronen moesten betalen om onze jassen op één gezamenlijk hangertje te laten hangen. Dit werd één van vele rode draadjes door ons verblijf.

De volgende ochtend hadden we een koffie afspraak op de ambassade. We werden ontvangen door Evelien Hedenström, die ons meenam naar de kamer van Jeroen van Rijckevorsel en daar werd gezamenlijk het gebeuren voor de volgende dag doorgenomen. Was alles geregeld, moesten we nog ergens achteraan enz. enz., maar eigenlijk was het gewoon heel gezellig en de opwinding over de aanstaande happening groeide. De binnenplaats van de ambassade leek een ideale plek.

Het werd tijd om Jules Croiset te gaan opzoeken in zijn hotel, omdat hij en Ibo het programma toch een beetje moesten aanpassen, lees: inkorten. Onderweg daar naar toe troffen we Peter Verschoor, eveneens op weg naar Jules, want hij zou in het Zweeds de nummers aan elkaar praten. Zij gingen aan het werk en wij liepen richting Kungsträdgården, waar René en Lourdes de witte houten bank met de naam van Cornelis erop zochten en vonden

Aan het eind van de middag verzamelden de optredende artiesten voor de avond zich op de binnenplaats van de ambassade. Het zag er prima uit en het geluid was uitstekend. Toen Tonny Bik-Vreeswijk binnenkwam met Conny Söderlund(gitarist) en Owe Gustavsson (bassist), de vaste begeleiders van Cornelis, was dat een legendarisch moment. Het is niet te beschrijven hoe bijzonder het was getuige te zijn van deze soundcheck.

	Vanaf half zes begon het publiek binnen te druppelen, ruim 350 toeschouwers waren er uiteindelijk. Entree Hfl. 25,- , een uniek concert, gratis hapje en drankje, Evelien Hedenström, Jeroen van Rijckevorsel en de rest van het ambassadepersoneel had het geweldig voor elkaar.
We hadden hem nog niet gezien, maar vlak voor zijn optreden was hij er toch: Jack Vreeswijk. Om iets over zes stond hij op het podium en vertolkte een aantal liedjes van Cornelis op zijn geheel eigen wijze. Tussendoor gaf hij in het Zweeds en het Nederlands korte toelichtingen en op die momenten leek hij wel heel erg veel op zijn vader. Het was de eerste keer dat ik hem zag en hoorde. Het was een unieke ervaring; geweldig en tegelijkertijd ook een beetje onwezenlijk. Ik realiseer me dat ik in herhaling val wat alle superlatieven rond dit gebeuren betreft, maar ik kan niet anders.
Na Jack was de beurt aan Jules Croiset, Ibo Bakker en Peter Verschoor. Tja, dit kenden wij natuurlijk, het werd weer een optreden van hoge kwaliteit en om het in deze entourage te zien gaf nog iets extra’s. Het was hen in die korte tijd gelukt om een boeiende samenvatting te maken van het theaterstuk, Jules was grandioos en Ibo barstte hoorbaar van alle inspiratie die hij had opgedaan. De toelichtingen van Peter waren kort en duidelijk. De Zweden waren zeer onder de indruk en na afloop hebben Jules en Ibo zelfs handtekeningen uitgedeeld. Voor hen beiden was dit de eerste kennismaking met Zweden en met de mensen rond Cornelis en dat was niet alleen fascinerend, maar op een aantal momenten ook ontroerend.
Na de pauze was de beurt aan Tonny met Conny en Owe. Muzikaal een hoogstandje, Tonny zong geweldig en haar korte praatjes tussendoor (ook in Nederlands en Zweeds) waren behalve geestig ook kleine speldenprikjes, zeer herkenbaar. De vertolking van haar eigen vertaling van Balladen om Herr Fredrik Åkare och Cecilia Lind was prachtig en de oh zo herkenbare begeleiding van die twee muzikale grootmeesters, die jaren niet met elkaar opgetreden hadden was uniek. Het publiek was doodstil van ontroering en het applaus was overdonderend.
Als uitsmijter waren Janne Åström en zijn band, Medborgarna, uitgenodigd. Lourdes en René kenden een CD van hem, ik wist van niets. Maar als je dat geweld eens gezien en gehoord hebt vergeet je het nooit meer. Zij presteren het om zelfs van Veronica een exploderend rocknummer te maken. De vlam sloeg in de pan.

Als afsluiting kwamen alle artiesten op het podium en met z’n allen speelden zij en zongen wij “I natt jag drömde något som” of “Vannacht had ik een vreemde droom”

Bij het napraten bleek dat het lumineuze idee om deze onvergetelijke avond te organiseren van de ambassadeur, Rudolf Bekink, zelf afkomstig was. Dat het zo’n succes zou worden in zo’n warme en intieme sfeer, hadden noch hij, noch Evelien Hedenström en Jeroen van Rijckevorsel verwacht. Dit moet een traditie worden! Daar waren we het allemaal over eens. 
We belandden natuurlijk met een groepje in een kroeg in de buurt en daar bleek dat de vrouw van Janne Åström perfect Nederlands spreekt. Ze had in Apeldoorn gewoond en Nederlands gestudeerd in Stockholm en Janne op het spoor gezet van Cornelis.
Hij vertelde dat hij aanwezig was op de avond dat Cornelis als mysterieuze gast optrad tijdens het concert van Ulf Lundell. “Het was magisch” en luidde een nieuwe fase van de carrière van Cornelis in; in één klap had hij de jongere generatie bereikt. Janne maakt rockversies vooral voor de live concerten “Dan kan men thuis rustig met een koptelefoon op naar Cornelis luisteren” en zo werkt het ook. Cornelis heeft zelf veel werk van andere artiesten vertolkt en hen zo ‘aan het publiek geschonken’, zoals Tonny zo treffend zei en nu doet Janne Åström dat dus weer met Cornelis bij een nieuw publiek. 
Toen gebeurde er nóg iets heel bijzonders: Ibo werd uitgenodigd om de volgende dag naar een befaamde club in Stockholm te komen om samen met Janne en zijn band op te treden. Die uitnodiging werd natuurlijk gaarne aanvaard en afspraken werden gemaakt. Tja, als je eenmaal tot de Cornelis Vreeswijk familie hoort kan alles gebeuren. Helaas konden wij zelf daar niet meer bij zijn, aangezien wij de volgende dag vertrokken. 
Dat was op 27 mei, de dag waarop het Genootschap precies één jaar geleden werd opgericht. Vliegend boven Zweden, op weg naar huis, hebben we daar een toost op uitgebracht. Dat dit allemaal binnen een jaar heeft plaatsgevonden konden we nauwelijks bevatten.

Carolien van Heuven